سازمان جهانی بهداشت (WHO) در نامه‌ای اقدامات كمیته راهبری جامعه ایمن منطقه را مورد تأیید قرار داد و این یعنی در آینده‌ای نه چندان دور درخواست عضویت منطقه 22 شهرداری تهران در شبكه بین‌المللی شهرهای عضو جامعه ایمن پذیرفته می‌شود.
بر این اساس سومین بازدید كارشناسان سازمان جهانی بهداشت از منطقه در اردیبهشت سال آینده انجام خواهدشد و پس از آن تصمیم نهایی درباره درخواست عضویت گرفته می‌شود.
از نامه اخیر WHO چنین برمی‌آید كه به نظر آنان كمیته راهبری جامعه ایمن منطقه توانسته است در راستای تحقق 6 شاخص بین‌المللی با بهره‌گیری از همكاری بین بخشی نهادهای منطقه‌ای همچنین مشاركت شهروندان، سازوكارهایی را برای پیشگیری از حوادث ایجاد كنند.
تا اینجای ماجرا همه چیز امیدواركننده است و نشان می‌دهد كه در فاصله میان دستور شهردار تهران برای پیوستن پایتخت به جامعه ایمن و انتخاب منطقه 22 به عنوان محدوده پایلوت تاكنون كه یك سال و چند ماه می‌گذرد، توانسته‌ایم در اصلاح نقاط و موارد حادثه‌ساز موفق عمل كنیم، اما آیا چند ماه دیگر كه به عضویت جامعه ایمن درآمدیم، كار را باید پایان یافته تلقی كرد؟
پاسخ به این پرسش از آن رو اهمیت دارد كه در تلقی درست از مفهوم تازه‌ای به نام «جامعه ایمن» نزد افكار عمومی و حتی دست‌اندركاران مؤثر خواهدبود.
به طور كلی هر برنامه و پروژه‌ای را می‌توان در یكی از دو دسته «رویداد مدار» و «فرآیندمدار» جای داد. برای نمونه هنگامی كه ساخت یك بوستان در دستور كار معاونت فنی و عمرانی قرار می‌گیرد، علاوه بر برآورد اعتباری، زمان‌بندی اجرا نیز تعیین می‌شود؛ به عبارت دیگر برای چنین پروژه‌ای می‌توان تاریخ شروع و پایان در نظر گرفت.
گروه دیگری از طرح‌ها و برنامه‌ها نیز وجود دارند كه گرچه تاریخ آغاز آنها معلوم است اما پایان نمی‌توانند داشته باشند.
دریافت گواهینامه زیست‌محیطی ایزو 14001 از این دسته است، زیرا هر سال از سوی كارشناسان مورد ارزیابی قرار می‌گیرد و تمدید می‌شود.
به این ترتیب پس از دریافت گواهینامه نمی‌توان كار را تمام شده تلقی كرد و مورد «پایش» مداوم قرار نداد؛ چون در این صورت هیچ تضمینی برای عدول از استاندارد و تمدید نشدن آن وجود نخواهد داشت.
پیوستن به شبكه جهانی شهرهای عضو جامعه ایمن نیز جزو برنامه‌های دسته دوم است كه نمی‌توان بر آن انتهایی در نظر گرفت و با خیالی راحت مدعی شد كه نظام پیشگیری از حوادث به طور كامل و برای همیشه در منطقه مستقر شده است.
همان‌طور كه در زندگی هر روز اتفاق جدیدی می‌افتد كه نیازمند تدبیر جدیدی است، پیشگیری از حوادث و دستیابی به جامعه‌ای ایمن هم موضوعی دائمی است كه همواره باید مورد توجه باشد.
بدیهی است كه جامعه عاری از حادثه امكان‌پذیر نیست و هر اندازه كه سازوكارهای پیشگیری رعایت شود، باز هم پیش‌آمدهای ناگوار اجتناب‌ناپذیر است، اما بی‌شك می‌توان با تلاش برای رسیدن به جامعه ایمن از سوانح جرحی و فوتی بسیاری جلوگیری كرد. تا بعدها برای حادثه‌دیدگان و اطرافیانشان كوهی از حسرت باقی نماند.